در مواجهه با حوادث مرگبار، «زمان طلایی» تعیینکننده میان مرگ و زندگی است؛ اما در ایوانکی، کمبود تجهیزات امدادی و محدودیتهای آمبولانسی، این فرصت حیاتی را از بیماران میگیرد و خطر از دست رفتن جان شهروندان را دوچندان میکند.
وقتی حادثهای ناگهانی رخ میدهد، بدن انسان با چالشهایی نظیر کاهش اکسیژن، خونریزی شدید یا توقف عملکرد اندامهای حیاتی روبرو میشود. در این لحظات حساس، حتی چند دقیقه تأخیر در رسیدن تیم امدادی میتواند آسیبهای جبرانناپذیری به همراه داشته باشد.
متخصصان معتقدند «زمان طلایی» یعنی همان بازه زمانی که در آن، شروع سریع عملیات احیا یا کنترل خونریزی، شانس بقای بیمار را تضمین میکند.
اما واقعیت تلخ در ایوانکی، تضاد میان ضرورت زمان و محدودیت امکانات است.
در حال حاضر، با توجه به حجم بالای حوادث جادهای و فعالیتهای صنعتی گسترده در اطراف ایوانکی، آمبولانس پایگاه اورژانس شهر، بخش عمدهای از وقت خود را صرف مأموریتهای پرجمعیت میکند.
از سوی دیگر، آمبولانس پایگاه اورژانس شهرک صنعتی نیز با مشابه همین چالشها روبروست و در صورت نیاز به اعزام به مرکز شهر یا روستاهای اطراف، به دلیل مسافت، «زمان طلایی» را از دست میدهد.
بحران زمانی زمانی تشدید میشود که بدانیم حتی تجهیزات موجود نیز پاسخگو نیستند؛ برای نمونه، آمبولانس پایگاه هلالاحمر «شهید قاسمی» علیرغم حضور در صحنه، به دلیل فاقد بودن تجهیزات حیاتی مانند دستگاه DC Shock و عدم امکان تزریق داروهای احیا (به دلیل عدم حضور پزشک)، بیشتر در عملیاتهای رهاسازی محدود میماند و توانایی نجات مستقیم بیمار را ندارد.
با توجه به این کمبودهای مبرم، افزایش تعداد آمبولانسهای مجهز اورژانس و تجهیز آنها به امکانات پیشرفته پزشکی، دیگر یک خواسته رفاهی نیست، بلکه یک «ضرورت حیاتی» و مطالبه اصلی مردم ایوانکی برای حفظ جان عزیزانشان است.
یورد خانی
پایگاه خبری صدای صدر